paralleluniverse
 
 
 
 
Από τα πολύ παλιά χρόνια ο Άνθρωπος αισθάνθηκε την ανάγκη να ταξινομήσει τα άστρα σύμφωνα με τα γνωστά και κατανοητά του σύμβολα. Έτσι, είδε στον Ουρανό διάφορα πλάσματα του ζωϊκού βασιλείου, είδε ήρωες, ημίθεους και για τους πλησιέστερους πλανήτες πολύ αργότερα, είδε τους θεούς του Ολύμπου. 
 
Κάποτε, πολλά δις χρόνια πριν, η Πρώτη Νοητική Πηγή, εκεί που καθότανε στον θρόνο της ακίνητη και μόνο παλλόμενη, στην μέση του Πουθενά, στο Απόλυτο Μηδέν που συμπεριλαμβάνει όλες τις μονάδες, σκέφτηκε ότι «αγαθόν εστί» να δημιουργήσει κίνηση σε αυτό το αχανές σύμπαν. Αυτή ήταν η Πρώτη Ιδέα, η Πρώτη Αιτία, η Ιδέα της Κίνησης. Όμως η Πρώτη Νοητική Πηγή, που είναι άχρονη και χωρίς όνομα, ήταν καθισμένη επάνω στον Θρόνο της Εστίας της και το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να πάλλεται και να δονείται όπως ένας σημερινός «πάλσαρ αστέρας», ένας Φάρος του Διαστήματος. 
Κάποια στιγμή λοιπόν, μέσα από την Πρώτη Νοητική Πηγή, δημιουργείται μία Δεύτερη Νοητική Πηγή, ούτε θηλυκή ούτε αρσενική ή καλύτερα και θηλυκή και αρσενική. Η Δεύτερη Νοητική Πηγή αποσπάστηκε από την Πρώτη Αιτία και δημιούργησε γύρω της ένα ισχυρότατο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Αυτήν την Δεύτερη Νοητική Πηγή, Ζευ την ονομάζουμε. Και όμως το «Πεδίο Ζευ» ήταν και εκείνο χωρίς κίνηση, μόνο δονείται και πάλλεται και πάλι ακριβώς όπως ένας «πάλσαρ αστέρας». 
Με τα δύο Πεδία της Πρώτης και της Δεύτερη Νοητικής Πηγής να πάλλονται μόνο και  να δονούνται δεν μπορούσε να τεθεί σε εφαρμογή η Ιδέα της Πρώτης Αιτίας που συμπεριελάμβανε την Κίνηση. 
Έτσι από το πεδίο της Πρώτης Νοητικής Πηγής, της Ασύλληπτης Εστίας, «γεννιέται» μία άλλη οντότητα, Υπέρλαμπρη, Φωτεινή, Ηλεκτρική και Μαγνητική συνάμα. Φέρει γύρω της ένα λαμπρό ακτινωτό πεδίο που αν βάζαμε τον Ανθρώπινο Νου να αποκωδικοποιήσει αυτό το ακτινωτό πεδίο, θα μας έλεγε ότι είναι μία «οντότητα με φτερά», διότι ο Ανθρώπινος Νους αποκωδικοποιεί τα ενεργειακά πεδία ανάλογα με την εξέλιξη του και ανάλογα με τα οικεία προς αυτόν σύμβολα.
Αυτή λοιπόν η οντότητα μεταφέρει το Σχέδιο της Πρώτης Αιτίας που εμπεριέχει το Σχέδιο της Δημιουργίας των Κόσμων και βασίζεται στην πληροφορία της Κίνησης από το Πρώτο Νοητικό Πεδίο στο πεδίο της Δεύτερης Νοητικής  Πηγής και το διοχετεύει σε αυτό. Το στηρίζει δε επάνω σε μια ακτίνα Ισορροπίας, Αρμονίας και Κάλλους. Μέσα από αυτήν την ακτίνα γεννιέται μία νέα οντότητα που αντιπροσωπεύει το Κοσμικό Κάλλος και που εμείς την ονομάζουμε Ευρυνόμη και αργότερα Αφροδίτη. 
Η Ευρυνόμη - Αφροδίτη αρχίζει να περιφέρεται επάνω στο Πεδίο της Δεύτερης Νοητικής Πηγής χωρίς να την πλησιάζει και κάποια στιγμή ο κοσμικός άνεμος εμπλέκει τις δονήσεις της Ευρυνόμης – Αφροδίτης με το Πεδίο της Δεύτερης Νοητικής Πηγής, Ζευ. Τότε δημιουργείται μία άλλη οντότητα που έχει φτερά στα πόδια και στα χέρια. Αυτήν την οντότητα Έρωτα – Ερμή την ονομάζουμε. 
Ο Έρως – Ερμής είναι εκείνο ακριβώς το οντογονικό πεδίο που θα δώσει την «Πρώτη Ώθηση». Με την Πρώτη Ώθηση η πληροφορία του Σχεδίου της Πρώτης Αιτίας έρχεται σε επαφή με την Δεύτερη Νοητική Αρχή. 
Αμέσως ξεκινούν διάφορες αλληλεπιδράσεις δονήσεων και ενεργειών, και δημιουργείται ένα άλλο Πεδίο, όπου μέσα από αυτό «ξεπηδά» μία  Νοητική Οντότητα, ένας Νους, που πάλλεται, δονείται και κινείται συνάμα. Αυτήν την Οντότητα, Δία, την λέμε. 
Ο Δίας δημιουργεί το δικό του πεδίο μέσα στο οποίο συμβαίνουν πολλές μεταβολές, πολλές αλχημιστικές ενώσεις. Μέσα από αυτές τις ενώσεις δημιουργούνται διάφορα ενεργειακά πεδία που το κάθε ένα από αυτά εμπεριέχει και από μία οντότητα. Η κάθε οντότητα αναλαμβάνει και από ένα Έργο. 
Έτσι, εμφανίζονται οι «δημιουργοί-βοηθοί-θεοί» όπως εμείς τους ονομάζουμε. Αυτές οι οντότητες θα βοηθήσουν τον Δία στην δημιουργία των συμπάντων, των κόσμων, των αστρο-ήλιων, των αστερισμών, των πλανητών, των υλικών κόσμων και αργότερα των Ανθρώπων. 
 
Σε αυτό πρέπει να επαναλάβουμε την πληροφορία σχετικά με τις σφαίρες, τις διαστάσεις, το γαλαξιακό και το διαγαλαξιακό διάστημα, για να μπορέσει ο Ανθρώπινος Νους να καταλάβει. Θα τοποθετήσουμε την Πρώτη Νοητική Πηγή, το Άχρονο και Χωρίς όνομα Πεδίο στην 8η σφαίρα. Το Πεδίο  «Ζευ» στην 7η σφαίρα, και το Πεδίο «Δίας» στην 6η σφαίρα και ακόμα στην 6η σφαίρα θα τοποθετήσουμε και όλους τους Δημιουργούς – βοηθούς – Θεούς που σαφώς δεν είναι μόνο 12 ή 13 αλλά χιλιάδες. Οι σφαίρες αυτές είναι νοητικές, δεν υπάρχουν μορφές, δεν υπάρχουν ονόματα, διότι όλα είναι Ένα. 
Εμείς οι Άνθρωποι του διττού Υλαίου Πεδίου δίνουμε ονόματα, μορφές και χρώματα για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τα πράγματα, διότι αυτό το «ξεχώρισμα» είναι ένα φυσικό πεδίο του ανθρώπινου νου για να κατανοήσει τα φαινόμενα. 
 
Μέσα λοιπόν στο Πεδίο της 6ης σφαίρας υπάρχει ένας Άστρο-Ήλιος που λειτουργεί ως μετασχηματιστής. Το φως του είναι Υπέρλαμπρο, Λευκό και Παγωμένο, κρυσταλλικό με την έννοια της καθαρότητας και από την Πύλη του θα περάσουν οι δημιουργοί-βοηθοί-θεοί και ο Δίας, όπου θα μετασχηματίσουν και θα συγχρονίσουν την δόνηση τους ώστε να προβληθούν σε χαμηλότερες σφαίρες και διαστάσεις για να μπορέσουν να δημιουργήσουν τα Αρχέτυπα, σύμφωνα με την πληροφορία της Πρώτης Νοητικής Πηγής, που θα αποτελέσουν την βάση για όλα τα υλικά σύμπαντα που θα δημιουργηθούν. Αυτόν τον Άστρο-Ήλιο, Υπερίωνα τον ονομάζουμε. 
 
Όταν οι οντότητες περάσουν την Πύλη του Υπερίωνα εμφανίζονται σε έναν χώρο του Διαγαλαξιακού Σύμπαντος που εμείς τον ονομάζουμε 5η σφαίρα και κάποιοι άλλοι 5η διάσταση. 
Ο χώρος αυτός είναι ένα τεράστιο κβαντικό πεδίο και εδώ οι οντότητες θα αποκτήσουν κάποιου είδους «νοητική μορφή», μία αιθερική μορφή πολύ εκλεπτυσμένης άγνωστης ύλης προς εμάς. Εδώ τίθενται και οι Αρχές της Συμπαντικής Νομοτέλειας. 
Στην 5η σφαίρα θα δημιουργήσουν τα Αρχέτυπα όλων των Συμπάντων, τα Αρχέτυπα των Πλανητών, τα Αρχέτυπα ορισμένων Ήλιων-Άστρων και γενικά θα τροποποιήσουν όλες τις «κοσμικές πληροφορίες» που έλαβαν από την Πρώτη Νοητική Πηγή και τις οποίες αργότερα θα προεκτείνουν σε χαμηλότερες διαστάσεις στον Γαλαξιακό πια χώρο. 
Για παράδειγμα στην 5η σφαίρα έχουμε το αρχέτυπο της Γης, που Γαία το ονομάζουμε. Έχουμε το αρχέτυπο του πλανήτη Άρη που «κόκκινο πλανήτη» το ονομάζουμε. Έχουμε ακόμα το αρχέτυπο των Πλειάδων, του γαλαξία της Ανδρομέδας αλλά και του δικού μας Γαλαξία, που οι αρχαίοι τον ονόμαζαν «Γαλακτική Οδός ή Δρόμος του Διός ή Ηριδανός». 
Και σωστά ονομάζεται «Δρόμος του Διός» διότι ο Δίας είναι ο επικεφαλής όλων των δημιουργών που κατασκευάζουν το Σύμπαν. Η ονομασία Ηριδανός από ότι βλέπουμε έχει μία πολύ στενή σχέση με εκείνους τους θεούς Δημιουργούς και θα δούμε παρακάτω γιατί. 
Επίσης στην 5η σφαίρα αρκετοί θεοί βοηθοί δημιουργοί αλλά και ο ίδιος ο Δίας επιλέγουν ένα αρχέτυπο που θα εκπροσωπήσουν. Για παράδειγμα ο Ποσειδώνας επιλέγει των αρχέτυπο των Πλειάδων, ο Δίας το αρχέτυπο της Ανδρομέδας, ο Ερμής το αρχέτυπο του Αρκτούρου, ο Απόλλωνας το αρχέτυπο της Λύρας, η Αθηνά επίσης το αρχέτυπο της Ανδρομέδας, κ.ο.κ. 
 
Στα όρια τώρα της 5ης σφαίρας και της 4ης διάστασης, δημιουργείται μία άλλη Πύλη- Άστρο – Ήλιος, ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί κατάλληλα από έναν Δημιουργό-Θεό, που εμείς τον γνωρίζουμε ως Ήφαιστο, και από εκεί θα περάσουν οι τροποποιημένες πληροφορίες των αρχέτυπων, για να ξεχυθούν στο Γαλαξιακό Σύμπαν και να αποκωδικοποιηθούν από τους Συμπαντικούς Ανέμους, που εμείς «γιους του Αιόλου» ονομάζουμε. 
Αυτήν ακριβώς την Πύλη – Άστρο – Ήλιο, «Φαέθων» την λέμε, διότι είναι : «ο έθων το Φάως». Όλη η λέξη «Φαέθων» σημαίνει «εκείνος που λάμπει και φωτίζει», «εκείνος που φαείνει», δηλαδή «φαίνεται». Μάλιστα, «έθω» σημαίνει «συνηθίζω». 
Σε μία λοιπόν πιο ελεύθερη μετάφραση έχουμε : «έναν Άστρο – Ήλιο, που λάμπει και φωτίζει και ο οποίος θα φαίνεται συνηθισμένος στα Γαλαξιακά πεδία, όπως συνηθισμένος φαίνεται και ο σημερινός μας Ήλιος τον οποίο είμαστε σίγουροι ότι κάθε μέρα θα ανατέλλει και θα δύει». 
Κατά συνέπεια, ο Φαέθων είναι ο Πρώτος – Ήλιος – Άστρο του Ηλιακού μας συστήματος, ο Πρώτος Απόλλωνας, που λάμπει, φωτίζει και κανονικά θα έπρεπε να τον βλέπουμε εμείς ως τον «συνηθισμένο μας Ήλιο». 
 
Θα πρέπει να αναφερθεί ότι μέχρι και την 5η σφαίρα (7η, 6η και 5η, η 8η δεν καταμετριέται),  ο χώρος ονομάζεται Δια-Γαλαξιακό Σύμπαν, διότι είναι ένα εσωτερικό κβαντικό πεδίο, εξ ου και η πρόθεση «Διά» που στην συγκεκριμένη περίπτωση έχει την έννοια του «Εντός». Σύμφωνα με τα κβαντικά πεδία οτιδήποτε «εκδηλώνεται στην ύλη έρχεται από μέσα του». 
 
Ο Φαέθων λοιπόν, σε εκείνη την πρώτη φάση, θα γεννήσει δύο Άστρα-Ήλιους στο Γαλαξιακό Χώρο και έτσι το Ηλιακό μας Σύστημα θα γίνει τριπλό. Θα πρέπει εδώ να αναφέρουμε ότι μία ομάδα Θεών Δημιουργών βοηθών με επικεφαλής τον Δία  ανέλαβε ως υπεύθυνη για την δημιουργία του δικού μας Ηλιακού Συστήματος. 
Ο ένας Ήλιος που δημιουργεί ο Φαέθων είναι πάρα πολύ λαμπρός και όχι τόσο «ζεστός», ενώ ο άλλος Ήλιος που δημιουργείται είναι λιγότερο λαμπρός και περισσότερο ζεστός. 
Μάλιστα, τόση είναι η λαμπρότητα του πρώτου Ήλιου που δημιουργεί αργότερα προβλήματα στην επιφάνεια των βραχωδών πλανητών που δημιουργούνται και πολλές φορές δεν είναι η ζέστη εκείνη που κάνει την ύλη «αναβράζουσα» αλλά η «λαμπρότητα».
 
Έτσι η Ομάδα των Δημιουργών του δικού μας Ηλιακού Συστήματος, που εμείς τους γνωρίζουμε ως Ολυμπίους, απομάκρυναν τον Ήλιο αυτόν από τον χώρο του Συστήματος και σήμερα ο Ήλιος αυτός είναι ένας πανέμορφος πορτοκαλί αστέρας που κοσμεί τον Αστερισμό του Ταύρου, συμβολίζοντας μάλιστα το ένα του μάτι, και τον γνωρίζουμε ως «Λαμπαδία» ή «Άλντεμπαράν». Ο Ηρόδοτος τον ονομάζει «Λαμπερό». 
 
Έτσι λοιπόν παραμένει ο τρίτος Ήλιος στο Ηλιακό μας Σύστημα που είναι λαμπερός και ζεστός, αλλά δεν δημιουργεί τέτοιου είδους προβλήματα στην επιφάνεια των πλανητών και δη της Γης μας. Αυτός ο Ήλιος είναι εκείνος που βλέπουμε καθημερινά να σουλατσάρει στον δικό μας Ουρανό. 
 
Ο μύθος του Φαέθοντα τον θέλει να παίρνει στα χέρια του το άρμα του πατέρα του Ήλιου και επειδή ήταν άπειρος του ξέφυγε ο έλεγχος και παραλίγο να κάψει την Γη. Τότε ο Δίας τον κεραυνοβόλησε και τον έκαψε και ο Φαέθων έπεσε στον Ηριδανό ποταμό και πνίγηκε. Αυτό λέει ο μύθος. Πως αποκωδικοποιείται θα το δούμε παρακάτω. 
 
Έτσι, λοιπόν οι θεοί-δημιουργοί κατασκευάζουν το σύμπαν, τα αστέρια, τους αστερισμούς (συμπλέγματα αστεριών στα οποία οι άνθρωποι έχουν δώσει ονόματα όπως τα παρατηρούμε από την Γη και που στην ουσία είναι απλανείς αστέρες σε απέραντες αποστάσεις ο ένας από τον άλλο).
 
Μέσα σε όλη αυτήν την κοσμογονία, δημιουργείται και ένας αστερισμός τον οποίο εμείς έχουμε ονομάσει Ηριδανό. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες όταν μιλούσαν για αστερισμούς αναφερόντουσαν αμυδρά στο σημερινό ζωδιακό παρά είχαν να κάνουν με την Άρκτο, τον Ωρίωνα, τον Περσέα, κ.τ.λ., αστερισμούς που σύμφωνα με την σημερινή αστρολογία ο Ήλιος μας δεν βρίσκεται ποτέ σε αυτούς; Ίσως και να συμφωνήσουμε σε αυτό αν και υπάρχει ομολογία ότι ο Ήλιος μας περνά από 15 αστερισμούς και όχι 12 όπως μας λέει η αστρολογία. Ο Φαέθων όμως; Στην πορεία του περνούσε από αυτούς τους αστερισμούς; Ο Λαμπαδίας;  Προφανώς περνούσαν για να ασχολούνται τόσο πολύ οι πρώτοι Αρχαίοι Έλληνες. 
 
Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τον Ηριδανό. Θα δούμε πρώτα μερικά αστρονομικά στοιχεία για τον αστερισμό αυτό. 
Εκείνο που γνωρίζουμε σήμερα σύμφωνα με την αστρονομία για τον αστερισμό του «Ουράνιου Ποταμού» είναι ότι καταγράφηκε (όχι πρωτο-ειπώθηκε) από τον Πτολεμαίο και ότι είναι ένας αστερισμός του Νοτίου Ημισφαιρίου που φαίνεται όμως και από το Βόρειο Ημισφαίριο εν μέρει. Βρίσκεται κοντά στους αστερισμούς του Κριού και του Ταύρου και είναι ένας «μακρύς» αστερισμός, για αυτό και ονομάστηκε «Ποταμός». Ένα αρχαίο ποτάμι των Αθηνών, παραπόταμος του Ιλισού, πήρε αυτήν την ονομασία σύμφωνα με τον Παυσανία και τον Στράβωνα, που όμως αυτός ο ποταμός σήμερα έχει σκεπαστεί και ψιλο-εμφανίζεται κάπου στο Βοτανικό. Οι Αθηναίοι τον θέλουν «Θεό της Πόλης». 
Ο αστερισμός ήταν γνωστός επίσης και ως «ο από του Ωρίωνα Ποταμός» διότι φαίνεται να «πηγάζει» από το πόδι του κυνηγού Ωρίωνα. 
Εκείνο επίσης που πρέπει να πούμε είναι ότι το Ηλιακό μας Σύστημα κατά πολλούς ανήκει περισσότερο στον αστερισμό του Ωρίωνα παρά στον αστερισμό του Περσέα, όσον αφορά την απόσταση του. 
 
Η Ελληνική μυθιστορία μας λέει ότι ο Ηριδανός ήταν μία ποτάμια θεότητα και ο Ησίοδος τον αναφέρει ως γιο του Ωκεανού και της Τηθύος. Ο δε Ηρόδοτος μας λέει ότι οι εκβολές του ήταν στον Ωκεανό κάπου στα δυτικά της Ευρώπης και ότι από αυτόν προερχόταν το «Ήλεκτρο». Διάφοροι ιστορικοί τον ταυτίζουν και με τον Νείλο ή τον Ρήνο κ.τ.λ. 
Πολύ αργότερα, και για να μην φανεί στους νεότερους ότι υιοθετήθηκε μία αρχαία δοξασία, έγινε αναγραμματισμός του ποταμού Ηριδανού και έτσι ένα ποτάμι ονομάστηκε «Ιορδάνης», μέσα στο οποίο βαπτίζονταν οι χριστιανοί. 
 
Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε χαρακτηριστικά τον αστερισμό του Ωρίωνα και από το ένα του πόδι να ξεκινάει ο αστερισμός του Ηριδανού, πληροφορία που την επιβεβαιώνει και ο Ερατοσθένης. Απέναντι βλέπουμε τον Μεγαλο Κύνα και το άστρο του Σείριου. Η αστρονομική αυτή διάταξη θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι έχει συμβεί. 
 
 
her1
 
 
Σύμφωνα με τις αστρονομικές παρατηρήσεις υπάρχει κάτι παράξενο στον αστερισμό του Ηριδανού. Ενώ ο κάθε αστερισμός που περιβάλλει το Ηλιακό μας Σύστημα είναι πλούσιος από διάφορα αντικείμενα, ο αστερισμός του Ηριδανού είναι πάμφτωχος από ουράνια σώματα λες και ένα χέρι τα έβγαλε από εκεί ή λες και δεν είναι «πραγματικός αστερισμός». 
Εν πάσει περιπτώσει, πολύ αργότερα, ίσως κατά την Ελληνιστική εποχή, ο αστερισμός αυτός «πήρε τα πάνω του», έγινε το σύμβολο του Ουράνιου Μαίανδρου και σχετίστηκε με τους 12 άθλους του Ηρακλή ακόμα και με τον ποταμό Αλφειό, και ας ήταν τόσο φτωχός σε ουράνια αντικείμενα. 
 
Μέσα από τα χρονοντούλαπα της Ελληνικής Μυθιστορίας ξεπηδούν και κάποιοι άλλοι μύθοι όπως ότι ο Ηριδανός πήγαζε από την πηγή Ιπποκρήνη στο όρος Ελικών (Απολλώνιος Έλικας) που ήταν αφιερωμένη στις Μούσες, η οποία σχηματίστηκε όταν η Υδρία του Υδροχόου (σύμβολο του Ποσειδώνα) διαλύθηκε στον Ουρανό από ένα χτύπημα του Πήγασου.
Και έρχεται και ο Άρατος που μας λέει: «Εκείνο το ποτάμι που με ορμή κυλά κάτω από τα πόδια των Θεών, είναι το απομεινάρι του πολυφημισμένου Ηριδανού». 
Ο Όμηρος λέει ότι ο Ηριδανός εκπροσωπεί το «Ωκεάνιο Ρεύμα», το ρέον γύρω από την Γη και ο Στράβων τον ονομάζει «ο ουδαμού υπάρχων» ποταμός, δηλαδή «ο ποταμός που δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά»….. 
Ας σταθούμε στις δύο λέξεις «διαλύθηκε» και «απομεινάρι». Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι αυτός ο αστερισμός του Ηριδανού που βλέπουμε σήμερα είναι ότι απέμεινε μετά από μία διάλυση. 
 
Πάμε τώρα να δούμε την ετυμολογία της λέξης «Ηριδανός». Μία εκδοχή μας λέει ότι η λέξη προέρχεται από την ομηρική λέξη «το ηρίον» που σημαίνει «τύμβος, μνήμα, τάφος». Σε μία πιο ελεύθερη μετάφραση : «Ο Ηριδανός είναι ο ποταμός που περνά μέσα από τα «ηρία», δηλαδή μέσα από τους τάφους, τα μνήματα ενός νεκροταφείου». 
Και εάν εδώ συνδυάσουμε την πληροφορία του Άρατου ότι ο Ηριδανός είναι εκείνο το ποτάμι που κυλά κάτω από τα πόδια των Θεών τότε : «ο Ηριδανός περνά μέσα από τους «τάφους» τα «μνήματα» των Θεών (Ολυμπίων)» !!!!!!!!!!! 
 
Ας διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, εξετάζοντας ορισμένους αστέρες του Ηριδανού. Η παρακάτω φωτογραφία θα μας βοηθήσει αρκετά.
 
 
her2
 
 
Ο α Ηριδανού (Αχερνάρ) είναι ένα μεγάλο γαλάζιο άστρο νετρονίων που περιστρέφεται πολύ γρήγορα. Το όνομα του σημαίνει «το τέλος του ποταμού». 
Ο β Ηριδανού βρίσκεται στο νότιο πόδι του Ωρίωνα και φέρει το χαρακτηριστικό όνομα «υποπόδιο». 
Ο ε Ηριδανού, είναι ένας αστέρας ο τρίτος σε κοντινότητα από την Γη μετά τον α Κενταύρου και τον Σείριο. Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη ενός γιγάντιου πλανήτη που περιφέρεται γύρω από τον ε Ηριδανού, ο οποίος πλανήτης  χρειάζεται περίπου 7 γήινα έτη για να κάνει μία περιφορά γύρω από τον ε Ηριδανού. Αυτός ο πλανήτης έχει μία πολύ μεγάλη ομοιότητα με τον πλανήτη Δία του Ηλιακού μας Συστήματος λες και είναι «αδελφάκια» καθώς η μάζα του είναι κατά προσέγγιση η μάζα του πλανήτη Δία. 
Επίσης το σύστημα του ε Ηριδανού περιλαμβάνει δύο ζώνες βραχωδών αστεροειδών και οι υποθέσεις είναι ότι κάποτε αυτός ήταν ένας πλανήτης που για κάποιον λόγο διαλύθηκε. 
Επίσης το εξωτερικό σύστημα του ε Ηριδανού (σημειώστε το γράμμα Ε που δίδεται στον αστέρα) έχει έναν εξωτερικό δίσκο από συντρίμμια. 
Οι αστρονόμοι σήμερα πιστεύουν ότι αυτός ο αστέρας (ε Ηριδανού) ίσως ήταν ένας αστέρας απλανής της Μεγάλης Άρκτου και ανήκε σε ένα παλαιότερο σε αυτήν ανοικτό σμήνος. Το πιο περίεργο είναι ότι η ηλικία του εκτιμάται σε λιγότερο από 1 δις έτη, που σημαίνει ότι είναι ένας νεαρός αστέρας. 
 
Στα όρια του Ηριδανού υπάρχει μία συμπαντική περιοχή η οποία ανακαλύφθηκε το 2007, και η οποία στερείται γαλαξιών. Η διάμετρος της περιοχής αυτής υπολογίζεται στο 1 δις έτη φωτός και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γνωστή «Κενή Περιοχή» μαζί με την γιγάντια περιοχή στους Κύνες, όπου και εδώ έχουμε μία «Κενή Περιοχή». 
Εικάζεται ότι αυτή η Κενή περιοχή στα όρια του Ηριδανού μπορεί να οφείλεται σε μία κβαντική εμπλοκή μεταξύ του δικού μας σύμπαντος και ενός άλλου σύμπαντος, κρυφού και αόρατου. Η περιοχή γενικότερα ονομάζεται ως «ψυχρό σημείο» στο οποίο απουσιάζει το οτιδήποτε. 
 
Ανακεφαλαίωση: Από όλα τα προαναφερθέντα θα ήταν καλό να επισημάνουμε μερικά σημεία: 1) Η κεραυνοβόληση του Φαέθωντα 2) Ο Ηριδανός πήγαζε από την πηγή Ιπποκρήτη στο όρος Ελικών (Απολλώνιος Έλικας – Αστερισμός Πήγασου), η οποία πηγή σχηματίστηκε όταν η Υδρία του Υδροχόου (σύμβολο Ποσειδώνα) διαλύθηκε στον Ουρανό από ένα χτύπημα του Πήγασου. Σημειώνουμε εδώ ότι ο Απολλώνιος Έλικας είναι ο Ολύμπιος Έλικας του Πρώτου Μαιάνδρου και χρησιμοποιείτο ως μυστικό σύμβολο στις μυήσεις των Ελευσίνιων Μυστηρίων 3) Άρατος: «εκείνο το ποτάμι που με ορμή κυλά κάτω από τα πόδια των θεών είναι το απομεινάρι του πολυφημισμένου Ηριδανού» 4) Όμηρος : Ο Ηριδανός είναι το Ωκεάνιο Ρεύμα, το ρέον γύρω από την Γη. 5) Στράβων: «ο ποταμός που δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά». 6)Ελεύθερη ετυμολογία της λέξης: «Ο Ηριδανός είναι ο ποταμός που περνά μέσα από τα «ηρία», δηλαδή μέσα από τους τάφους, τα μνήματα ενός νεκροταφείου». 7) η πρώτη εικόνα του αστερισμού του Ηριδανού. 8) Κενή περιοχή μεταξύ του Ηριδανού και του αστερισμού του Κυνός. 
 
her1
 
Ας προσπαθήσουμε τώρα να γειώσουμε την πληροφορία: Σήμερα ανάμεσα στον αστερισμό του Ηριδανού και στον αστερισμό του Μεγάλου Κύνα, υπάρχει ένα μεγάλο κενό που σύμφωνα με αστρονομικές εκτιμήσεις πρόκειται για κβαντική διαταραχή δύο παράλληλων συμπάντων, του δικού μας και κάποιου άλλου σύμπαντος. 
 
Όταν πρωτο – δημιουργήθηκε το σύμπαν εδώ υπήρχαν δύο σύμπαντα. Το δικό μας σύμπαν και το σύμπαν των Ολυμπίων τα οποία ήταν σχεδόν ενωμένα για αυτό και οι άνθρωποι της Γης έβλεπαν με κάθε λεπτομέρεια τα ουράνια σώματα καθώς στην Γη τότε δεν υπήρχαν οι νεφέλες και ο σημερινός ουρανός. 
Η υπεύθυνη Πύλη  από και προς το σύμπαν των Ολυμπίων ήταν εκείνη του Σειρίου και μάλιστα υπήρχε και μία δευτερεύουσα Πύλη μέσα στον αστερισμό του Κυνός. Ο σημερινός Ηριδανός δεν υπήρχε παρά ήταν ένας άλλος αστερισμός που σύμφωνα με παλιές καταγραφές ήταν ελικοειδής και διέθετε περίπου 14 άστρα. Αυτός ήταν ο παλαιός αστερισμός του Ηριδανού και μάλιστα το 14 είναι και ο μυστικός αριθμός του Απόλλωνα. 
Μία από τις βασικές εισόδους των Ολυμπίων στην Γη βρισκόταν στο όρος Ελικών, όπου το όρος αυτό ήταν ευθυγραμμισμένο με την Πύλη που οδηγούσε απευθείας στο σύμπαν των Ολυμπίων. 
Η Πύλη του Σείριου εφορευόταν εκτός από τους ίδιους και από τον Ποσειδώνα ο οποίος είχε και έχει στην διάθεση του τον αστερισμό του Ταύρου. Η «Υδρία» που αναφέρεται ήταν προφανώς «κάποιο Ολύμπιο αντικείμενο» το οποίο συντόνιζε την ροή της Πύλης. 
Κοντά στην Πύλη βρισκόταν και ο Πρώτος Ήλιος Φαέθων ο οποίος αποτελούσε και εκείνος μία ηλεκτρομαγνητική Πύλη. 
Τότε οι Σείριοι που είχαν την επίβλεψη της Πύλης του Σύμπαντος των Ολυμπίων ήταν σύμμαχοι τους. 
Ο αρχέγονος αστερισμός του Ηριδανού ήταν το σύμβολο του Μαιάνδρου και δεν είχε την μορφή του Μαιάνδρου που γνωρίζουμε σήμερα με τις ευθείες και τις ορθές γωνίες, παρά ήταν ένα σύμβολο ημικυκλικό με καμπύλες και το οποίο διασώθηκε στην Γη από τους Φοίνικες και τους Φρύγες που ήταν Αργίτες και εκδιώχθηκαν από την αρχαία Ελλάδα στα βάθη της Ανατολής, και το οποίο σύμβολο σώθηκε με μία μικρή παραλλαγή στα Ελευσίνια Μυστήρια στην μύηση του Απόλλωνα. 
Τα αστέρια του αρχέγονου αστερισμού του Ηριδανού ήταν κατά έναν τρόπο η ηλεκτρομαγνητική ασπίδα στο σύμπαν των Ολυμπίων.
 
Κάποτε μία αποστατική φυλή από τον Ωρίωνα και μία άλλη από τον Πήγασο συνέπραξαν και μαζί τους αργότερα συνέπραξαν και οι περισσότερες φυλές των Σείριων καθώς και διάφοροι συμμάχοι τους. Έτσι οι Σείριοι παρέδωσαν στην αποστατική φυλή του Ωρίωνα που ήταν Δρακονιανοί (από μετοίκιση του αστερισμού του Δράκοντα) όλες τις συντεταγμένες των Ολυμπίων καθώς και τον έλεγχο της βασικής Πύλης. 
Οι Δρακονιανοί «έβαλαν στο χέρι» την φορά του Αστρο-Ήλιου Φαέθωντα. Δεν μπόρεσαν να τον καταστρέψουν αλλά μπόρεσαν να αλλάξουν την πορεία του. Ο Δίας βλέποντας την Μεγάλη Προδοσία κεραυνοβόλησε τον Φαέθοντα για να αποφευχθεί η μερική καταστροφή της Γης. 
Παράλληλα η αποστατική φυλή του Πήγασου ανατίναξε την «Υδρία του Υδροχόου – Ποσειδώνα» που συντόνιζε την μαγνητική ροή της βασικής Πύλης του σύμπαντος των Ολυμπίων. 
Οι αποστατικές φυλές του Ωρίωνα, ταυτόχρονα «έκοψαν» την μαγνητική ροή των 14 αστέρων του αρχέγονου αστερισμού του Ηριδανού και έτσι κατέστρεψαν την μαγνητική ασπίδα των Ολυμπίων. Αυτό σημαίνει ότι εάν η μαγνητική ασπίδα των Ολυμπίων είχε μία μαγνητική ροή Χ για παράδειγμα οι αποστάτες την άλλαξαν και την έκαναν ανάδρομη ώστε να έχει μία μαγνητική ροή Ψ (πρώτη κενή περιοχή σύμφωνα με τις αστρονομικές ενδείξεις). 
Για να είναι απόλυτα σίγουροι οι Δράκοι κατέστρεψαν και την δευτερεύουσα πύλη προς το σύμπαν των Ολυμπίων που βρισκόταν στον αστερισμό του Κυνός (δεύτερη κενή περιοχή σύμφωνα με τις αστρονομικές ενδείξεις). 
 
Οι Ολύμπιοι εγκλωβίστηκαν στο δικό τους σύμπαν χωρίς να έχουν πρόσβαση στο σύμπαν που ανήκουμε εμείς και το οποίο είχαν δημιουργήσει. 
Έτσι επαληθεύεται η πληροφορία ότι ο παλαιός Ηριδανός ποταμός που ήταν το ποτάμι που έτρεχε κάτω από τα πόδια των Θεών, τώρα είναι ένας νέος Ηριδανός ποταμός (μετά τις τρεις συντονισμένες επιθέσεις) που περνά μέσα από τα «μνήματα» των Θεών. Και μάλιστα ένας νέος ποταμός που αργότερα θα οριοθετηθεί ως Ουράνιος Μαίανδρος αλλά με την φορά που κατέστησαν οι αποστάτες και όχι οι Ολύμπιοι, καθώς οι αποστατικές φυλές είχαν αλλάξει την ροή. Έτσι σε πολλά συγγράμματα βρίσκουμε έναν αποσυμβολισμό του σημερινού Μαίανδρου που λέει ότι είναι το «σύμβολο που νικά τους Θεούς».
 
Μετά από αυτό το γεγονός οι Δρακονιανοί μαζί με τους Ερπετοειδείς συμμάχους τους επιτέθηκαν σε διάφορες φυλές συμμάχους των Ολυμπίων στους υπόλοιπους αστερισμούς. 
Όταν έγινε η τριπλή καταστροφή της Πύλης των Ολυμπίων,  η οντότητα που εμείς ονομάζουμε Ποσειδώνα βρισκόταν στον αστερισμό του Ταύρου και συγκεκριμένα στο αστρικό σύστημα της Αλκυόνης των Πλειάδων. Μαζί του ήταν ο Ερμής και η Αθηνά, προφανώς σε κάποια αποστολή. Έτσι οι Ολύμπιοι «διαχωρίστηκαν». 
Αυτές οι τρεις οντότητες είναι αργότερα που θα καταφέρουν μαζί με διάφορες συμμαχικές φυλές των Αρκτούριων, της Λύρας, των Ανδρομέδιων κ.ο.κ. να επανακτήσουν την χαμένη ισορροπία ανάμεσα στα δύο σύμπαντα και να αποκαταστήσουν την τάξη. 
Όταν αυτό επιτεύχθηκε και νικήθηκαν οι αποστατικές φυλές, ο Ερμής με την Αθηνά τέθηκαν φρουροί στην Πύλη του Σείριου. 
 
Πριν όμως την αποκατάσταση, οι αποστάτες και προδότες Σείριοι είχαν όλο τον χρόνο να αλλάξουν τα πάντα. Κλωνοποίησαν τους Ολυμπίους, παρουσιάζοντας ως Ολυμπίους δικά τους δημιουργήματα που τα «βάφτισαν» έτσι. Άλλαξαν και τροποποίησαν τα σύμβολα ώστε η Ανθρωπότητα να εγκλωβιστεί μέσα σε ένα υλικό μάτριξ και από την ψυχική της ενέργεια να το θρέφει. Αργότερα με την συμμαχία των Αννουνάκι άλλαξαν και την δομή του dna. 
Αρκετά αργότερα, όταν οι Σείριοι ζήτησαν από τους Δράκους την μερίδα τους, επήλθε η Νέμεσις και οι Σείριοι προδόθηκαν όσον αφορά την επικυριαρχία της Γης, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. 
 
Πριν κλείσει αυτή η ανάρτηση θα πρέπει να πούμε ότι οι Ολύμπιοι είναι οντότητες αρκετά υψηλής συχνότητας που και αυτές εξελίσσονται μέσα από τις εξελίξεις του κοσμικού σύμπαντος. Σε καμία περίπτωση δεν προτρέπουν σε χαμηλής δόνησης συναισθήματα διότι δεν μπορούν να το πράξουν. 
Οι θεοί που παρουσιάζονται ως εκδικητικοί, με μίσος, κακία, θυμό και διάφορα τέτοια συναφή δεν μπορούν παρά να είναι κλώνοι. Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτά τα χαμηλά συναισθήματα μόνο γόνοι των πραγματικών Ολυμπίων δεν είναι. Οι άνθρωποι που διαπράττουν ύβρις τόσο προς τα Αρχέτυπα που φέρουν ως πληροφορία στον γενετικό τους κώδικα όσον και προς την Ανθρωπότητα μόνο γόνοι των πραγματικών Ολυμπίων δεν είναι. Ίσως είναι των κλώνων. 
 
Για αυτό όποια πληροφορία δίδεται είναι απλώς μία πληροφορία για να κατανοήσουμε περισσότερο ότι όσοι «γάϊδαροι» και να τσακώνονται επάνω στην Γη ο «αχυρώνας» δεν είναι δικός τους.